Lezing Ervaringskennis

‘Ik kan het dus mooi wél’

Gijs Wanders en zijn vrouw adopteerden hun dochter Vera uit Brazilië. Na een paar jaar bleek dat Vera een verstandelijke beperking had. Volgens de specialisten zou ze het niveau van een zesjarige nooit overstijgen en zelfs geen geweten ontwikkelen. Vera en haar ouders laten zich niet uit het veld slaan en richten zich vooral op wat Vera allemaal wél kan. Tegenwoordig woont ze op zichzelf, heeft ze een baan en reist ze zelfstandig. ‘Mensen die zeggen dat ik iets niet kan, hebben pech: ik kan het dus mooi wél’. Een inspirerend verhaal over geloven in eigen kracht.

‘Ik voel me Nederlands en Braziliaans, maar als het WK is, ben ik wel voor Brazilië’, zegt Vera, bij een foto van het Jezus-beeld uit Rio de Janeiro.

Samen sterker
Gijs Wanders: ‘Als je kind een verstandelijke beperking heeft, is het vaak zoeken, bijstellen en bijsturen. Balanceren tussen vasthouden en loslaten. Kijken naar wat wél kan. We hebben daar in ons gezin altijd open en eerlijk met elkaar over gepraat, samen met Vera en onze andere dochter Anouk. En daardoor zijn we sterk geworden, samen. Alle moeilijkheden of problemen, leveren ook iets positiefs op.’

Zonnetje
‘Op school was het moeilijk voor Vera. Het was daar te onrustig. Toen ze haar eerste baan kreeg, veranderde ze totaal. Ze werd heel sociaal – ook naar ons. Ze werd een van de medewerkers in het bedrijf en kon zich optrekken aan anderen en ze werd door haar collega’s op handen gedragen. Ze kwam altijd vrolijk op het werk en was geen dag ziek. Vera was daar het zonnetje in huis.’

‘Als je kind een verstandelijke beperking heeft, is het vaak zoeken, bijstellen en bijsturen. Balanceren tussen vasthouden en loslaten. Kijken naar wat wél kan.’

Zelfstandig wonen
Zelfstandig wonen wilde Vera heel graag. Ze kreeg een appartement, waar mensen met en zonder beperking naast elkaar woonden. Een prachtig idee, een inclusieve samenleving, maar het loopt niet altijd zoals je verwacht. Begeleiding was niet altijd aanwezig en het lukte Vera niet om alles alleen op te lossen. Als ouder probeer je los te laten, maar je probeert ook risico’s uit te sluiten en je kind weerbaar te maken. Nu heeft ze een eigen appartementje gevonden, dat veel beter is. Vera: ‘Ik doe ook mijn eigen bankzaken: één pasje voor de boodschappen, en één pasje voor leuke dingen. Mijn begeleidster komt twee keer per week langs en helpt me met dingen.’

Tumor
Vera kreeg een tumor in haar alvleesklier. Goedaardig, maar toch. Gijs heeft vervolgens aan de arts gevraagd of hij het gesprek mét Vera wilde voeren en niet over Vera. Ze hebben toen meer tijd vrijgemaakt voor het consult van Vera; ze mocht alle vragen stellen die ze had. Hierdoor ging ze met een goed gevoel de operatie in – en herstelde ze sneller dan verwacht. Gijs: ‘Iemand serieus nemen, daar gaat het om. Dat zit ’m kleine dingen. Bijvoorbeeld gewoon met haar praten, zonder verkleinwoordjes. Ze is een volwassen vrouw.’

‘Ik geef niet snel op. Want met een beetje hulp, kan ik heel veel.’

Vierdaagse
Na de operatie was het advies dat Vera gezonder moest gaan leven. In 2015 liep ze mee met de Nijmeegse Vierdaagse. Dit jaar doet ze dat voor de vierde keer. Het tekent haar wilskracht. ‘Ik geef niet snel op. Want met een beetje hulp, kan ik heel veel. En als het na een paar keer proberen echt niet lukt – zoals autorijden – dan laat ik het gewoon. Gijs: ‘Het leuke van het wandelen is dat je veel met elkaar praat. Door te wandelen in de natuur kun je je gevoelens omzetten in woorden, wat anders soms moeilijk is. Vera begint te praten als we thuis vertrekken, en ze stopt met praten als we weer thuis zijn’. Maar dat geldt ook voor Gijs, zoals Vera zegt: ‘Nou, jij ook hoor!’

Tips
Aan het eind van de presentatie van Gijs en Vera vroeg iemand uit de zaal of Vera nog tips had voor zorgprofessionals die werken met mensen met een beperking. Vera noemt er een aantal:

  • Gebruik humor
  • Betrek de familie erbij
  • Luister goed naar wat mensen met een beperking willen
  • Praat gewoon met ons en gebruik geen verkleinwoordjes!
Voeg toe aan selectie